2-3วันก่อนได้แวะไปเยี่ยมบ้าน ของ น้องจอมขวัญ คนเก่ง ตามปกติ.... จริงๆ ผมแอบชื่นชมความสามารถน้องคนนี้มานานแล้ว เพราะ blog แต่ละ วันของ จอมขวัญ  จะมีประเด็นน่าสนใจให้อ่านเสมอๆ...   แต่ครั้งนี้ พออ่าน blog ของจอมขวัญเสร็จ ได้ถึงกับน้ำตาคลอไปกับ ความคิดเห็นที่ 15 และคิดว่าหลายคนคงจะเป็นเหมือนผม...          

 

 

ความคิดเห็นที่ 15
um0612 วันที่ : 31/08/2007 เวลา : 11.36 น. จะทำอะไรกัน....อยากให้ลองอ่านตรงนี้สักนิดเพราะผมไปเจอมา.. เมื่อวันที่ 8 มีนา ที่ผ่านมาผมได้ไปงานที่โรงเรียน เหมือนเช่นทุกปี ตอนกลับเดินมาตามตึกยาวเพื่อจะกลับมาทางประตูด้าน
เพาะช่าง ยังไม่ถึงบริเวณ ศาลหลวงพ่อปู่ พบอาจาร์ยท่านหนึ่งนั่งอยู่
จำได้ว่าเป็นอาจารย์สุธี ท่านเกษียณไปแล้ว ไม่รู้คุณรู้จักรึเปล่า กราบอาจารย์ท่านแล้ว สังเกตุเห็นว่า อาจารย์ร้องไห้อยู่ ท่านบอก เพิ่งได้พบกับรุ่นพี่ที่มาในงาน รุ่นที่เท่าไหรก้อ ไม่ได้ถาม เป็นนายทหารราชองครักษ์ชั้นผู้ใหญ่ เค้าเล่าให้อาจารย์ฟัง ว่า
...ในหลวงทรงร้องให้..เห็นบ่อย
ทรง เสียใจที่เมืองไทยจะสิ้นในรัชกาลของท่าน แล้วกระนั้นหรือ

ผมอยากจะตอบ อาจารย์ไปว่าคงไม่หรอก ถ้าคนไทย รู้จำคำว่าว่า'หน้าที่'มากกว่า" สิทธิ" เราเคยชินกับการเป็น..ผู้รับ...จากคนคนหนึ่งที่เกิดมาเป็น..ผู้ ให้...ให้มาตลอด เคยชินจนลืมไปว่าวันนี้ถึงเวลาแล้วรึยังที่ เราควรจะผู้ให้แก่ พระองค์ท่านบ้าง... ผมลาอาจารย์เรียบร้อยร้อย กลับไปตามตึกยาว ไปไหว้ พระ ผู้ให้กำเนิดโรงเรียน อธิฐาษขอให้พระองค์ท่านช่วยคุ้มครองให้หลานท่านทรงมีแต่ ความสุข..ทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรง...เพียงแค่ไม่อยากได้ยินว่า
..ในหลวงทรงร้องไห้
ความสุขของพระมหากษัตริย์
หนึ่ง ปีที่ผ่านมา
เราใส่เสื้อเหลืองเราใส่สายรัดข้อมือสีเหลือง

คนนับแสนไป นั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมเพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาท พระเจ้าอยู่หัวเพียงไม่กี่นาทีวันนั้น ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบ การปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขเราได้ แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศ เล็กๆ ประเทศหนึ่งที่คนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์ จักรี และ พระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย

.....สิบสองปี ที่ผ่านมา

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจเพราะ ทรงงานหนักเกินไปในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระประชวรหนักอยู่ ณ โรง พยาบาลศิริราชเช่นกัน เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระราชชนนี
ไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัด ใหญ่ถวาย พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระ และในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือ ม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วมกรุงอยู่ ยังจำกันได้ไหม?
..... 34 ปีที่ผ่านมา

วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516

เป็นครั้ง แรกในรัชกาลที่เกิดวิกฤติด้านการเมืองรุนแรงที่สุด
วันนั้น นิสิตนักศึกษาและ ประชาชนนับหมื่นนับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้นตำรวจทหาร ยิงประชาชน ในขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ เกิดกลียุคทุกหย่อม หญ้า
" คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเอง "
คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลดา
พระบาทสมเด็จพระเจ้า อยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคนว่า “คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับพลัน”
และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลัน หลังจากนั้น ไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า “เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียวจะมี อำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น?” ผมไม่ได้ตอบ แต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยค ที่ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์ BBC ว่า พระองค์ทรง เป็น "SOUL OF THE NATION" หรือ“จิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ” ยังจำกันได้ไหม?
แล้ววันนี้เรา กำลังทำอะไรกันอยู่
เราสร้างค่านิยมผิดๆ ว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มี เงินมากที่สุด
เราโกงทุกครั้งที่มีโอกาส
เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิด ถึงแต่ “สิทธิ” แต่ลืมคำว่า “หน้าที่”
เรากำลังฆ่ากันเองทุกวันในภาคใต้
เราสร้าง “กฎหมู่” ให้เหนือ “กฎหมาย”
เราเดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่ เห็นด้วย
เราก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน
และทั้งโลกกำลังจับตามองเรา อยู่
เราเคยหยุดคิดกันบ้างไหมว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา
จะ ทรงเสียพระทัยเพียงใด?
แล้วสิ่งที่เราทำไปในวันเฉลิมพระชนมพรรษาคือ อะไร การที่เราใส่เสื้อเหลือง สายรัดข้อมือ ที่ว่า Long life The King เราทำเพื่ออะไร
มันเป็นแค่ผักชีโรยหน้าที่จะ แสดงให้โลกเห็นว่าคุณรักพระมหากษัตริย์เพียงใดเท่านั้นนะเหรอ
80 ชันษาของพระองค์ท่าน หากเปรียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่ได้รับการ ดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่สมควรที่จะตรากตรำทำงานหนัก แต่กลับเป็นว่า ในปี ที่ครบ 80 ชันษาของพระองค์ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ทรงต้องอยู่ ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์

พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้ง ชาติ
ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้
ไม่ใช่จะประทับอยู่ในพระราชวัง ใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อม
ด้วยข้าราชบริพาร

หากแต่ความสุขของพระมหา กษัตริย์พระองค์นี้คือ
เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคีกัน
รู้จัก ความ พอเพียง และมีสติ-เพียงเท่านี้เอง
แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่?
หรือนี่คือการแสดงความกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา?
**คำราชาศัพท์อาจมีผิดบ้าง..เพราะคัดลอกมาจากของเดิม**
             

 

 

หรือลองเข้าไปอ่านเต็มๆได้ที่นี่ครับ >> http://www.oknation.net/blog/jomquan/2007/08/24/entry-1

ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยค่ะ
ขอพระองค์ ทรงพระเจริญ
002485
4 ก.ย. 2550 เวลา 08:11 น.
อ่านแล้วซึ้งเลยค่ะ เห็นด้วยทุกอย่าง
ในหลวงของเรายิ่งใหญ่จริงๆ
แต่คนไทยกลับทำให้พระองค์ไม่ได้พักผ่อนทั้งที่พระองค์ทรงงานหนักมาตลอด

แอบเศร้าค่ะ ประเทศไทยทำไมมีแต่เรื่องแต่ราวไม่จบเสียที
000348
4 ก.ย. 2550 เวลา 08:30 น.
เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งว่าทำไปด้วยคำว่าสิทธิจนลืมคำว่าหน้าที่
000889
4 ก.ย. 2550 เวลา 08:43 น.
แบบเคยอ่านที่เป็นฟอร์เวิดเมล์อ่ะค่ะ
อ่านแล้วแบบคิดเยนะ


เสื้อเหลือง
หมวกเหลือง
ไปรษณีย์บัตร
สายรัดข้อมือ


ใส่เพื่ออะไร
ทำเพื่ออะไร
ถ้าใส่แล้วไม่รู้จักการปฏิบัติตัวอะไรเทือกนี้

สิทธิกับหน้าที่
มันใกล้เคียงกัจนเราแยกไม่ออก
แต่ถ้าเราใช้มุมมองที่ดีกว่า
เปิดใจอีกนิด
เราก็จะรู้ว่าที่เรากำลังกระทำอยู่
เป็นสิทธิหรือว่าหน้าที่


: ']
000158
4 ก.ย. 2550 เวลา 11:07 น.
หน้าที่ครับ...


003328
9rt
4 ก.ย. 2550 เวลา 12:58 น.
ผม ขอบอกนิดนึง

ไม่จำเป็นต้อง ตามเสด็จท่าน ตลอด
ที่ท่านเสด็จไปที่ไหน เราไม่จำเป็น
ที่จะต้องไปก็ได้ เมื่อพระองค์เสด็จ
มา ใกล้ บ้านเรา

แต่ขอให้เชื่อฟัง คำสั่งสอน
ตามพระราชดำริ ที่สิ่งที่พระองค์ท่าน
ทรงรับสั่ง

แค่นั้น ก็พอแล้ว :)
004619
4 ก.ย. 2550 เวลา 22:06 น.
รักในหลวง

ขอพระองค์ ทรงพระเจริญ

* มะไหร่ ไทยจะสงบสุข
002177
4 ก.ย. 2550 เวลา 22:57 น.
^^
002240
5 ก.ย. 2550 เวลา 00:06 น.
พี่โอ๋จ๋าเมื่อคืนก่อนที่คุยกับพี่โอ๋น่ะค่ะ อยา อยากจะบอกว่าขอโทษน่ะค่ะพี่ พอดีออนไลน์บนมือถือแล้วเครื่องถึงกับค้างออนอีกทีพี่โอ๋ก็ออกแล้ว มีโอกาสคงได้คุยกันใหม่น่ะค่ะ รักษาสุขภาพด้วยน่ะค่ะ
001634
5 ก.ย. 2550 เวลา 01:51 น.
หลังจากที่ up ได
วันนี้ ก็ ได้มีโอกาสไปดูหนัง...
หลังจากเพลงสรรเสริญพระบารมี จบลง
ขนลุก + น้ำตาคลอ
นึกถึงแต่ข้อความที่ได้อ่าน...
003401
5 ก.ย. 2550 เวลา 01:52 น.
เฮ้อออ...อ่านแล้วรู้สึกแย่จัง
นู๋แอน
5 ก.ย. 2550 เวลา 10:05 น.
อืม...
rkain
6 ก.ย. 2550 เวลา 20:58 น.
ของอย่างงี้มันก็พูดไม่ยาก แต่ เข้าใจยาก เพราะใจคนมันซับซ้อน ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งหลายชั้นเหมือนหัวหอม
000572
7 ก.ย. 2550 เวลา 00:59 น.
Gee willikres, that's such a great post!
Andri
27 ก.ค. 2555 เวลา 00:29 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic